Juf Annick uit Stal-Koersel krijgt warme dankjewel van leerling Eliyas

Juf Annick Verreyt van het eerste leerjaar in de Picardschool in Stal-Koersel kreeg onverwacht bezoek in de klas. Leerling Eliyas en zijn papa kwamen haar bedanken voor wat ze het voorbije schooljaar voor hem betekende.

Voor Eliyas was het zijn eerste jaar op een nieuwe school. Hij kwam uit Heusden-Zolder naar Stal-Koersel en moest wennen aan een nieuwe klas, nieuwe gezichten en een nieuwe omgeving. Dat had moeilijk kunnen zijn, maar volgens zijn papa liep de overstap beter dan verwacht. “Dankzij juf Annick is het heel vlot gelopen. Eliyas heeft veel vrienden kunnen maken en hij gaat echt heel graag naar school”, vertelt hij.

Een rustige start op een nieuwe school

De papa van Eliyas merkte thuis al snel dat zijn zoon zich goed voelde in de klas. Hij hoorde vaak verhalen over een juf die geduldig was, duidelijk uitlegde en rust bracht. “Wij horen elke dag dat de juffrouw tof is en dat de juffrouw met hen geduldig is en alles juist uitlegt”, zei hij.

Ook juf Annick zag dat Eliyas zijn plek vond. Hij werd snel opgenomen in de klasgroep en maakte meteen vrienden. Voor een kind dat net aan het eerste leerjaar begint, maakt dat veel verschil. Zeker omdat de stap van de kleuterklas naar het eerste leerjaar sowieso al groot is.

Stapje per stapje

Eliyas zelf hoefde niet lang na te denken over hoe het is om bij juf Annick in de klas te zitten. “Heel, heel leuk”, zei hij. Op de vraag waarom, antwoordde hij eenvoudig: “Omdat zij ons veel leert.”

Vooral de manier waarop juf Annick lesgeeft, bleef hangen. Eliyas vindt dat ze goed uitlegt. Niet te snel en niet te moeilijk, maar “stapje per stapje.” Rekenen werd daardoor een van de dingen die hij zal onthouden. Vooral “de plussen en de minnen” vindt hij leuk.

Ook de vrolijke momenten kregen een plaats in zijn herinneringen. Zo bleef carnaval niet onopgemerkt voorbijgaan. Juf Annick verkleedde zich als haai, iets wat Eliyas duidelijk niet snel zal vergeten, want hij vindt haaien fantastisch.

Rust en vertrouwen

Wat Eliyas volgend schooljaar het meest zal missen, weet hij nu al. “Die lieve juf”, zei hij. Op de vraag waarom juf Annick zo lief is, kwam opnieuw een eenvoudig maar veelzeggend antwoord: “Omdat zij weinig roept.”

Voor juf Annick is die rustige aanpak geen toeval. Ze staat al lang in het eerste leerjaar en weet hoe belangrijk het is dat kinderen zich goed voelen. Lesgeven gaat voor haar niet alleen over letters, cijfers en leerstof, maar ook over vertrouwen. “Eerst het goed voelen, de rest komt vanzelf wel”, zei ze.

Een juf die bijblijft

Juf Annick was zichtbaar verrast door het bezoek. “Ik ben een beetje overdonderd. Ik had het totaal niet verwacht. Wel leuk”, zei ze. Voor haar was het een apart moment: “eens iets anders dan anders.”

Volgend schooljaar zit Eliyas niet meer bij haar in de klas, maar helemaal verdwijnen doet juf Annick niet want ze blijft op dezelfde verdieping lesgeven waar Eliyas vanaf 1 september zit. Ze wordt, zoals ze het zelf zei, “de buurvrouw”. Eliyas zal haar dus nog vaak zien.

Arne Vermeersch