Caroline uit Leopoldsburg wil weten wie haar moeder (83) hielp na zware val met de fiets: “Dikke dikke merci”
Caroline Hauquier uit Leopoldsburg zoekt de mensen die haar moeder (83) hielpen na een zware val met de fiets. Ze wil hen daarvoor persoonlijk bedanken.
Haar moeder, Maria Willems, viel woensdagnamiddag, rond drie uur, op de Leopoldsburgse steenweg, schuin tegenover bakkerij Mariën, op de weg tussen Heppen en Leopoldsburg. Een tegenligger toeterde vlak voor de val, maar of dat de oorzaak was, is niet duidelijk.
Lang alleen op de grond
Haar moeder viel zo dat voorbijgangers haar niet meteen zagen liggen, ondanks het drukke verkeer op die weg. Hoelang ze daar precies lag, is niet geweten. “Ze kan daar geen tijdstip op plakken”, zegt Caroline. “Haar gezicht is ook helemaal kapot waardoor ze ook niet om hulp kon roepen.”
Uiteindelijk stopten enkele mannen, die vermoedelijk militairen waren. Ze belden de ambulance, bleven bij haar moeder tot die er was en brachten nadien zelfs haar fiets naar huis. “Ik weet dat dat militairen zijn omdat de overbuur van mama gezien had dat haar fiets in een militair busje naar huis werd gebracht”, zegt Caroline.
Weinig houvast
Haar moeder praatte nog een hele tijd met de mannen, maar herinnert zich daar niets meer van. Ook bij de hulpdiensten kon Caroline niets leren over de identiteit van de onbekende helpers. “Ik heb gisterenavond nog naar de 112 gebeld en gevraagd of ze eventueel contactgegevens zouden kunnen doorgeven, maar helaas mag dat niet wegens de nieuwe privacywetgeving en de GDPR-wetgeving “, zegt ze.
Toch wil Caroline de helpers absoluut vinden. “Het is niet evident wat die mensen gedaan hebben. Mensen die niet vertrouwd zijn met de medische wereld, ... Je moet het maar doen, he. Iemand helpen die toch bebloed is en daar dan ook nog een hele tijd bij blijven.”
Ook het thuisbrengen van de fiets raakte haar. “Wie doet dat nog? Ik vond dat zo’n fantastisch warm gebaar.”
Een dikke, dikke merci
Mocht ze de mannen ooit ontmoeten, weet Caroline meteen wat ze wil zeggen. “Een zeer, zeer warme ‘dank u wel’. Ik wil hen daarvoor bewonderen en echt, echt, echt een ‘dikke, dikke merci’ zeggen.”
Haar moeder liep zware verwondingen op: een open armbreuk, een gebroken kaak en een gehavend gezicht. Ze ligt nog in het Sint-Franciscus Ziekenhuis in Heusden-Zolder en moet nog geopereerd worden. “Haar bloeddruk is bijvoorbeeld nog niet stabiel. De pijn is nog niet helemaal onder controle”, zegt Caroline, die zelf verpleegkundige is.
Oproep om te stoppen
Caroline hoopt dat haar verhaal ook anderen aanspoort om hulp te bieden wanneer dat nodig is. “Als je iets abnormaal ziet, wees niet bang. Probeer toch te stoppen en misschien moeten hulpdiensten inderdaad gebeld worden”, zegt ze.
Wie meer weet over de militairen die haar moeder hielpen, mag contact opnemen met de redactie van Buurtnieuws.
Arne Vermeersch
