Bekroonde documentaire ‘Geel’ na twintig jaar opnieuw op het grote scherm

De documentaire ‘Geel’, gemaakt door Arnout Hauben en Mikhaël Cops, is na twintig jaar teruggekeerd naar de stad waar het zich allemaal afspeelde. Afgelopen zondag werd de documentaire maar liefst vier keer afgespeeld in Studio Geel, een bijzonder moment binnen het Dimpnajaar. Het brengt de Geelse Gezinsverpleging van weleer in beeld, en werd destijds zelfs internationaal bekroond.

Televisiemaker Arnout Hauben is vooral bekend door zijn avontuurlijke en historische reportages, zoals Dwars door de Pyreneeën bijvoorbeeld. Maar twintig jaar geleden was hij een jaar lang in Geel te vinden. Hij was er toen, samen met Mikhaël Cops, bezig met de documentaire ‘Geel’ op te nemen. De documentaire brengt de Geelse Gezinsverpleging van weleer in beeld en toont een heel andere manier van samenleven, met achtergrondmuziek van Vivaldi’s ‘De Vier Jaargetijden’.

De documentaire werd in 2006 uitgezonden op Canvas, en het jaar nadien gehermonteerd tot een vierdelige reeks. De productie kreeg ook internationaal veel waardering en won onder meer de prijs voor Beste Documentaire op het Seagate Foyle Festival in Groot-Brittannië. Nog voor de tv-uitzending was de documentaire te zien in het Geelse cultuurcentrum de Werft, wat toen meer dan tweeduizend bezoekers lokte. Op initiatief van Michel Vanhove en Lieve Matheussen, in samenwerking met Stad Geel, Studio Geel, OPZ Geel en Woestijnvis, werd de documentaire na twintig jaar weer naar de plaats gehaald waar alles zich afspeelt. Afgelopen zondag konden bezoekers er tijdens vier afspeelmomenten gratis naar gaan kijken.

Uniek beeld

Voor Arnout Hauben blijft ‘Geel’ een van de meest bijzondere projecten uit zijn carrière. “We hadden niet echt een plan, maar we wisten dat we een jaar gingen komen filmen. Het werd een groot prachtig avontuur. In het begin sliepen we bij de Scouts, in de winter in de sneeuw. In veel van de documentaires die ik nu maak, kom ik mensen spontaan en kort tegen. Maar hier gingen we echt in de diepte en bouwden we een band op met de families die we filmden. Ze verwenden ons zelfs”, lacht hij. “Er zijn nog twee mensen uit de documentaire in leven, eentje ervan zat naast me in de zaal. Het was een emotioneel moment voor hem, want hij zag opeens zijn moeder en pleegmoeder terug op het grote scherm. Ook voor mij was het heel bijzonder.”

“Dit is in het algemeen ook een bijzonder moment in het Dimpnajaar”, aldus Michel Vanhove. “Het past perfect in het rijtje van de activiteiten die we al georganiseerd hebben. En het is zo’n mooie documentaire.” Hij werkt zelf ook al meer dan veertig jaar voor de televisie en haalde Hauben weer naar Geel. “De documentaire schetst een uniek beeld van de Geelse Gezinsverpleging van twintig jaar geleden, vooral door de trage vertelstijl en de achtergrondmuziek”, besluit hij.