‘t Klein Drama uit Vorst-Meerlaar speelt eerste stuk als erkende vereniging

Toneelvereniging ‘t Klein Drama uit Vorst-Meerlaar repeteert op dit moment voor haar eerste voorstelling als officiële vereniging. Sinds juni is de groep geen naschoolse activiteit meer, maar een heuse vereniging. In februari speelt ze haar derde toneelstuk, voor het eerst in die nieuwe vorm. Zevenentwintig kinderen, van het eerste tot het zesde leerjaar, staan dan op de planken.

Het verhaal van ‘t Klein Drama begint jaren terug, op de basisschool in Klein Vorst. Daar bestond lange tijd een traditie van schoolmusicals, tot de leerkrachten die dat trokken op pensioen gingen. Bestuurslid Gie Michiels hield het toneelspelen nog even in zijn eigen klas in leven, maar stopte er uiteindelijk ook mee. Jaren later besloten Gie, samen met Evelien Verdonck om de traditie opnieuw op te pikken, als naschoolse activiteit op woensdagnamiddag en zondag.

Vroeg succes en groeipijn

Toneel bleek voor veel kinderen al snel een toegankelijke hobby. “Toneel is iets laagdrempeligs eigenlijk, iets waar iedereen aan kan meedoen”, zegt Gie daarover. Dat is ook te zien aan de sterke groei aan spelers. In het eerste jaar deden zestien kinderen mee aan het stuk ‘Het vergeten atelier van tante Sanseveria’, met decor dat bestond uit oude meubels van de school. Een jaar later groeide de groep naar vierentwintig kinderen voor ‘De SWA schrijft geschiedenis’, een verhaal over tijdreizende avonturiers. Dit jaar doen maar liefst zevenentwintig kinderen mee.

Maar die groei zorgde ook voor een praktisch probleem. Kinderen die naar het middelbaar overstapten, wilden blijven meespelen, net als een kind dat naar het buitengewoon onderwijs ging. Daarnaast liepen de gemeentelijke evenementssubsidies na drie jaar af, terwijl de groep alleen maar groter werd. “We zijn begonnen als naschoolse vereniging, maar dan ben je beperkt om alleen maar met de kinderen van deze school te werken”, legt Evelien uit.

Daarom werd de overstap gemaakt tot een feitelijke vereniging. Zo kunnen alle kinderen, ongeacht waar ze schoollopen, meedoen én kan ‘t Klein Drama aanspraak maken op Vlaamse subsidies. Sinds juni is ‘t Klein Drama een feitelijke vereniging, de stap naar een vzw komt er misschien later, maar daar wil het bestuur niet op vooruitlopen.

Kinderen die openbloeien

Wat het bestuur zelf uit het project haalt, is voor alle drie duidelijk. “Je krijgt voldoening van die kinderen en uit wat het eindresultaat is. Je ziet die kinderen echt openbloeien”, zegt bestuurslid Ann.

Evelien denkt dan weer vooral aan de groepsvorming : “De kinderen leren hier ook samenwerken en verantwoordelijkheid opnemen. Ze vormen een fijne groep, vormen vriendschappen, leren op elkaar vertrouwen. Die kinderen zien groeien, dat is eigenlijk het allerfijnste.”

Ook verlegen kinderen bloeien volgens Gie open tijdens de repetities. “Er zijn kinderen bij die hier begonnen en die hoorde of zag je niet, letterlijk en figuurlijk”, zegt hij. “Dan hoor je achteraf de juffen uit de klas toch zeggen: ‘Amai, wat is daarmee gebeurd?’”

Kinderen die elkaar niet kennen van de klas, groeien volgens Ann ook naar elkaar toe. “Ze mogen anders zijn. Ze worden niet buitengesloten. Iedereen wordt wel opgepakt.”

Piraten, een kroeg en een verdwenen schat

Het stuk waar de groep nu voor repeteert, heet ‘Het mysterie van de Blinde Meeuw’, genoemd naar de piratenkroeg waarin het verhaal zich afspeelt. 

Het verhaal volgt kinderen die via een boek in een piratenverhaal belanden. Een groep piraten op rust startte er een eigen zaak, maar krijgt te weinig klanten. Via een oude schatkaart proberen ze andere piraten naar hun etablissementen te lokken. Veel piratenbemanningen zoeken mee, maar niemand vindt de schat, en zo begint het mysterie van de Blinde Meeuw.

Het stuk wordt gespeeld op 12, 13 en 14 februari. Die timing is geen toeval: vroeger speelde de groep in december, maar dat liep moeilijk samen met de examens van de oudste kinderen en met het gehuurde materiaal van de Provinciale Uitleendienst, dat toen twee keer op een week moest worden opgebouwd en afgebroken.

Van tekst leren tot echt spelen

Zo’n grote groep vraagt een andere aanpak tijdens de repetities. Nu repeteert de volledige groep elke woensdag samen, terwijl ze op zondag worden opgesplitst in kleinere groepen per scène. “Op die manier zorgen we ervoor dat iedereen bezig blijft”, zegt Evelien.

Naarmate de voorstelling dichterbij komt, verschuift de focus van louter zorgen dat ze de tekst kennen, naar écht acteren, met zang en dans erbij. “En dat zie je ook, dan beginnen de kinderen er echt mee te spelen”, merkt Evelien op.

Op het podium leunen de kinderen intussen al sterk op elkaar. “Op het podium, als één de tekst niet weet, helpen ze elkaar en fluisteren ze het door”, zegt Ann.

Voor Gie is dat net de kracht van het project: “Eigenlijk hebben we nog niet gehad dat we een slechte voorstelling hadden. Het is altijd een succes, want als je kinderen ziet floreren en openbloeien, ziet glunderen, dan is dat in mijn ogen al een geslaagde voorstelling”, besluit Gie zichtbaar ontroerd.

Tickets voor de voorstelling kosten 5 euro voor de kindjes en 9 euro voor volwassenen. Meer informatie vind je via hun Facebookpagina.

Arne Vermeersch