Dag van de Buren: Arno uit Opoeteren (Maaseik)

Arno is door zijn buurvrouw, Christine, genomineerd als ‘voorbeeldige buur’ en wil hem met die nominatie  bedanken voor de hulp,  vriendschap en de geruststelling die hij al jaren biedt in de buurt.

Wat begon met een gewone goeiedag, groeide uit tot een warme band tussen buren. Toen beide buren elkaar leerden kennen, bleef het contact eerst oppervlakkig, maar door kleine problemen, toevallige babbels en wandelingen ontstond stilaan een hechte band.

Een buur op wie je kan rekenen

Arno helpt wanneer er iets hapert in huis, wanneer iemand zonder licht zit of wanneer er praktische hulp nodig is. Hij ruimt sneeuw, poetst stoeptegels, draagt dozen en brengt de kerstboom naar de kelder. Ook wanneer een buurvrouw naar het ziekenhuis moet en er niemand anders beschikbaar is, gaat hij mee.

Voor zijn buurvrouw Christine betekent dat veel. Zeker sinds ze alleen is, geeft het haar rust dat er iemand dichtbij woont die ze kan aanspreken. “Vriendschap en hulp, dat kun je niet betalen”, zegt ze.

Ook haar kinderen zijn gerustgesteld omdat Arno in de buurt is. Als er iets gebeurt, weten ze dat hun moeder niet alleen staat. Arno probeert te helpen waar hij kan en zoekt mee naar een oplossing.

Wandelen, lachen en een ijsje eten

De band tussen de buren draait niet alleen om hulp. Er is ook veel gezelligheid. Ze gaan samen wandelen, drinken koffie of trekken er spontaan op uit voor een ijsje. Soms wandelen ze vier of vijf kilometer, soms stopt het duo onderweg voor een drankje of een babbel.

Die momenten zorgen voor plezier in de buurt. Er wordt gepraat over dagelijkse dingen, politiek en kleine ergernissen, maar vooral ook veel gelachen. “Soms stomme zever, maar wij hebben plezier”, zegt zijn buurvrouw.

Arno zelf vindt het fijn dat de vriendschap zo gegroeid is. Hij had niet verwacht dat hij genomineerd zou worden, maar apprecieert het gebaar. “Ik vind dat logisch dat ik dat dan probeer te doen voor die mensen”, vertelt hij.

Kleine gebaren met grote waarde

Volgens zijn buurvrouw zit de kracht van Arno net in de vanzelfsprekendheid waarmee hij helpt. Hij verwacht niets terug en maakt geen groot gebaar van wat hij doet. Toch maken die kleine dingen voor zijn buren een groot verschil.
Wanneer iemand zich zorgen maakt omdat een buur al even niet gezien is, wordt er naar elkaar omgekeken. Wanneer iemand afwezig is, wordt de brievenbus leeggemaakt of de sleutel bewaard. En als er thuis iets moet gebeuren, springt Arno bij.

“Hij zegt nooit nee”, klinkt het. Voor zijn buurvrouw is dat een grote geruststelling. Ze weet dat ze op hem kan rekenen, overdag, ’s avonds en zelfs wanneer er plots iets misloopt.

Meer babbelen met elkaar

Arno en zijn buren vinden het jammer dat buren elkaar vandaag minder goed kennen. Ze begrijpen dat jonge gezinnen druk bezig zijn met werk en kinderen, maar geloven dat een praatje op straat al veel kan betekenen.
Volgens Arno hoeft niemand elkaar te verplichten tot contact. Een goede band moet vanzelf groeien. Maar wie af en toe tijd maakt voor een babbel, leert elkaar beter kennen. En daardoor wordt het ook makkelijker om hulp te vragen wanneer dat nodig is.

“Babbel meer met elkaar en leer elkaar nog beter kennen”, zegt Arno. Zijn buurvrouw sluit zich daarbij aan. “Zo moest het er meer zijn.”

Arne Vermeersch