Gepensioneerd, goedlachs en dakloos: het verhaal van Lommelaar Roland

Roland is een Lommelaar met een fiets, een pensioen en een eenvoudige wens: hij wil ’s avonds ergens kunnen thuiskomen. Geen terras, bushokje of een andere plek waar hij uit de wind ligt, maar een kamer, studio of kleine woning waar hij opnieuw zijn eigen leven kan leiden.

Sinds 9 september 2025 is Roland dakloos. Eerder had hij zijn werk opgegeven om voor zijn zieke moeder en gepensioneerde vader te zorgen, waarna hij later via via in Lommel terechtkwam. Toen hij daar zijn vriendin enkele keren liet overnachten, ontstonden er problemen met zijn verblijfssituatie en kreeg hij te horen dat hij moest vertrekken. Hij had nog enkele maanden om iets anders te zoeken, maar vond door de hoge huurprijzen en zijn beperkte pensioen geen betaalbare woonplek in Lommel.

Een gewone mens

Roland wil niet dat mensen hem alleen zien als dakloze. Hij ziet zichzelf in de eerste plaats als iemand die altijd zelfstandig heeft geleefd. Hij verzorgde vroeger zijn ouders, woonde alleen, kookte zelf, waste zelf en beheerde zijn eigen geld. “Ik ben een gewone mens”, zegt hij. “Ik heb altijd gewoon leven gehad. Altijd op mijn eigen geleefd. En ik kan mezelf behelpen”, vertelt Roland.

“Ik heb graag geen hulp nodig, maar nu heb ik wél hulp nodig”, zegt hij.

Roland ging naar eigen zeggen bij verschillende verhuurders langs. Soms leek er eerst wel iets mogelijk. Tot hij vertelde dat hij dakloos was. “Dan slagen de mensen een beetje dicht. Dan trekken ze hun handen weg”, zegt hij.

De dag rond krijgen

Veel van Rolands dagen draaien rond praktische vragen. Waar kan hij even zitten? Waar kan hij zich wassen? Waar kan hij zijn gsm opladen? Waar kan hij iets eten zonder te veel geld uit te geven?

Het inloopcentrum Compagnie & Co vzw helpt hem daarbij. Daar kan hij binnen zitten, mensen spreken en praktische steun krijgen. Maar het centrum is niet elke dag open. Op vrijdag, zaterdag en zondag moet hij zelf zoeken hoe hij de dag doorkomt.

Ook slapen vraagt planning. Tijdens de lente- en zomermaanden kan hij nog rekenen op beter weer. Richting de winter wordt dat anders. Dan is het écht zoeken naar het minste beetje beschutting dat te vinden is. “Je staat als dakloze letterlijk en figuurlijk in de kou”, vertelt Roland.

Toch vertelt hij ook over mensen die hem helpen. Buurtbewoners die ontbijt brachten. Mensen die vroegen of hij nog iets nodig had. Iemand die hem liet merken dat hij niet onzichtbaar was. “Dat doet heel veel”, zegt hij.

Lommel ziet het probleem

Rolands verhaal staat niet los van wat in Lommel al langer wordt benoemd. In een recente editie van het stadsmagazine kreeg dak- en thuisloosheid nadrukkelijk aandacht. Eerder, in maart van dit jaar, communiceerde de stad al over de stijging van dak- en thuisloosheid in Noord-Limburg en over de nood aan samenwerking, preventie en structurele woonoplossingen.

Geen dossier, maar een buur

Dak- en thuisloosheid wordt vaak besproken in cijfers, projecten en beleidsplannen. Roland maakt duidelijk wat daarachter zit. Hij is geen abstract fenomeen. Hij is een gepensioneerde Lommelaar die graag fietst, zijn dag probeert te vullen, graag woordpuzzels invult en vooral niet afhankelijk wil zijn.

De vraag van Roland is eenvoudig. Heeft iemand een betaalbare kamer, studio, kleine woning of tijdelijke woonplek in Lommel? Dan wil Roland daar correct voor betalen. Het hoeft niet bijzonder te zijn. Het moet veilig, haalbaar en menselijk zijn.

Wie een concrete woonmogelijkheid heeft voor Roland of kan helpen bij een betaalbare oplossing in Lommel, kan contact opnemen met de redactie van Buurtnieuws.

Arne Vermeersch